Pages

6 June 2012

கற்றது கைமண் அளவு- 06/06/2012

இருவர்:

Diamond Jubilee state procession


இங்கிலாந்து இராணி பதவியேற்று 60 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்ததை கொண்டாடும் விதமாக பிரிட்டன் முழுவதும் சென்ற வாரத்தின் நான்கு நாட்கள் விடுமுறை.மழையும் வெயிலும் கலந்து கட்டி அடித்தது. மழையையும் பொருட்படுத்தாது மக்கள் வெள்ளமென பக்கிங்காம் அரண்மனை முன்பு குவிந்திருந்து இராணிக்கு வாழ்த்துச் சொன்னார்கள். பிரிட்டன் முழுவதும் பார்ட்டி, கொண்டாட்டம் என்று திருவிழா போல அமர்க்களப்பட்டது. அம்மையாரின் வயது 86. இன்னமும் பிரிட்டனுக்காக வெளிநாட்டுப் பயணமும் கைகுலுக்கள் என்று சிம்மாசனத்தை அலங்கரிக்கிறார். அரசியல்வாதிகளும் அரச குடும்பத்தைக் கொண்டு சாதித்துக் கொண்டது தான் அதிகம். இந்தத் தள்ளாத வயதிலும் தனது நிலையில் இருந்து விலகி வாரிசுக்கு இடம் கொடுக்க மனமில்லையா இல்லை அரசியல் காரணங்களா என்று தெரியவில்லை. இளவரசர் சார்லஸ் தான் பாவம். அண்ணன் எப்போ சாவான் திண்ணை எப்போ காலியாகும் என்று இலவு காக்கிறார். இந்த இராணிக்கு எந்த விதத்திலும் குறைந்தவரில்லை நமது 89 வயது இளைஞர் கலைஞர் அவர்கள். குடும்பதில் உள்ள குளறுபடியாலும், உட்கட்சி அரசியலாலும் இவருக்கும் ஓய்வில்லை. தன் வாழ்நாள் முழுவதும் முக்கால்வாசி சுயநலத்தோடும் கால்வாசி பொதுநலத்துடன் (இது கூட அளவு குறையுமே ஒழிய கூடுவதற்கான வாய்ப்பே இல்லை) இருந்து தன் வாழ்வின் கடைசி காலத்தைக் கூட நிம்மதியாக கழிக்க முடியாமல் வாரிசுகளின் சண்டை, மகளின் ஊழல் வழக்கு, என்று குடும்பத்து பிரச்சனைகளை முன்னிறுத்தி/பின்னிறுத்தியே அரசியல் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் வேறு. இவரை நம்பி காத்திருக்கும் ஸ்டாலினுக்கும் கதியில்லை. 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
இரு வெற்றி:

                                               
ஐ.பி.எல். கல்கத்தா அணி வெற்றி பெற்றதைக் கொண்டாட அம்மாநில முதல்வர் பெரிய விருந்து படாடோபம் என்று அசத்தி இருக்கிறார். ஒரு சாதாரண ஒரு லோக்கல் கிரிக்கெட்டிற்கு எதற்கு இவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார் ஒரு மாநில முதல்வர். கிரிக்கெட்டில் ஆர்வம் உள்ளவராக தன்னை முன்னிறுத்தும் போது இன்று சிறுவர்களாக ( அதாவது ஓட்டு போடும் வயதினை அடையாத)உள்ளவர்கள் வளரும் போது ஒரு சிறிய மாற்றத்தினை அவர்கள் மனதில் விதைக்க மேலும் தான் நடப்பு விசயங்களில் கவனத்தோடு இருக்கிறேன் என்று சொல்ல அல்லது மக்களின் கவனத்தை திருப்ப என்று எவ்வளவோ இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

                                               
ஆனந்த் மேலும் ஒரு உலக சாம்பியன் பட்டம் பெற்றிருக்கிறார். மிகவும் மகிழ்வாக இருக்கிறது. எனக்கெல்லாம் செஸ் பற்றி ஏதாவது கொஞ்சம் தெரியும் எனில் அதற்கு முழுக் காரணமும் அவர் மட்டும் தான். இது போன்ற வெற்றிகள் பலரின் மனதில் புதிய மாறுதலைக் கொண்டுவரும். தமிழக அரசும் சதுரங்கம் பாடத்திட்டத்தில் சேர்க்கப்படும் என்று அறிவித்ததுள்ளது. இந்தத் திட்டம் சரியான முறையில் அமல்படுத்தப்படும் போது திறமையான நல்ல பல சதுரங்க வீரர்களை அடையாளம் காண இயலும்.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


இருவிழா:

கமல் கலந்து கொண்ட இரு விழாக்களில் ஒன்றில் அவரின் பேச்சும் மற்றதில் வைரமுத்து அவர்களின் பேச்சும் ஹைலைட். கமல் கலந்து கொண்ட இளையராஜாவின் புத்தக வெளியீட்டு விழாவில் 'நான் மட்டும் இசையமைப்பாளராக இருந்திருந்தால் இளையராஜாவை தலையணையில் அழுத்திக் கொன்றிருப்பேன். அவர் மீது அவ்வளவு பொறாமை எனக்கு' என்றதும்; மறைந்த கவிஞர் கண்ணதாசனின் பேரன் ஆதவ் கண்ணதாசன் அறிமுகமாகும், 'பொன்மாலைப் பொழுது' என்ற படத்தின் பாடல்கள் வெளியீட்டு விழாவில் 'எம்.ஜி.ஆர், சிவாஜி இரண்டு பேரும் சிறு வயது கமல்ஹாசனை தூக்கி சுமந்திருக்கிறார்கள். அவர்களை சுமக்க வைத்த பாவம் கமல்ஹாசனை சும்மா விடுமா? அதனால்தான் இப்போது அவர் கதாநாயகிகளைத் தூக்கிச் சுமக்கிறார். இன்னும் பல காலம் இதை அவர் செய்து கொண்டே இருக்கட்டும்' என கவிஞர் வைரமுத்து கூறியதும் தான் இந்த இரு விழாக்களின் சிறப்பு. மேலும் ஒரு சிறப்பு இந்தப் புகழாரங்களுக்கும் விழாக்களுக்கும் எந்த ஒரு தொடர்பும் இல்லை என்பது தான்.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


இரு துயரங்கள்:

2012 லண்டன் ஓலிம்பிக் போட்டியில் கலந்து கொள்ள உள்ள இந்திய வீரர்களுக்கான பயிற்சி முகாமில், அழுகிய பழத்தில் தயாரித்த ஜூஸ் மற்றும் அசுத்தமான சமையல் அறைகளில் சமைத்த உணவுகள் வழங்கப்படுவதாக, முன்னாள் இந்திய நீச்சல் வீரர் கஜான் சிங் குற்றச்சாட்டி உள்ளார். என்னவொரு கொடுமையான சம்பவம். இந்த லட்சணத்தில் பதக்கம் எங்கேயிருந்து வாங்குறது. ஏதாவது அண்ணாச்சி கடையில் வெங்கலக் கிண்ணம் தான் வாங்கியார முடியும்.....

விவசாயி ஒருவர் நகை, பணத்திற்காக தனது நண்பரையும், அவரது மகள் மற்றும் மருமகனையும் கொன்று புதைத்தார். இந்தத் தகவலை அந்த விவசாயியின் மகள், டிவி டாக் ஷோ ஒன்றில் அம்பலப்படுத்தினார். இதையடுத்து போலீஸார் சம்பவ இடத்திற்கு விரைந்து சென்று மூன்று பேரின் எலும்புக் கூடுகளையும் தோண்டி எடுத்தனர். அந்த மகளையும் உறவுக்கு அழைத்தார் என்று வேறு அந்தப் பெண் கூறியிருக்கிறார்.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
மனதை மயக்கும் இசைஞானியின் பாடல். என்றும் இளமை.....

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
இங்கிலாந்து மகாராணியின் பாராளுமன்ற வைர விழா சிறப்பு உரை.



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

3 June 2012

இடப்பெயர்ச்சி


இடப்பெயர்ச்சி அல்லது இடமாற்றம் என்பது அவ்வளவு எளிதாக முடியும் காரியமில்லை. பழகிய இடத்தினை மனிதர்களை விட்டுப் பிரிவது என்பது மிகவும் துயரம் என்றால் புதிய இடத்தில் நாம் சென்று நம்மைச் சூழலுக்கு ஏற்றார் போல பொருத்திக் கொள்வது என்பதுவும் ஒரு சிரமமான் செயல் தான். காலச்சுழற்சியில் இடமாற்றம் என்பது ஒரு இன்றியமையாத ஒன்றாக ஆகிவிடுகிறது. பிறந்து வளர்ந்த மண்ணை, வீட்டை, நாட்டை, மனிதர்களை விட்டுப் பிரிவது துன்பம் மட்டுமல்ல அது பெரும் வலி. உணர்ந்தால மட்டும் தான் அந்த வலியின் கொடூரம் உறைக்கும். மதுரையை விட்டு கோவை வந்தபோதே எனக்கு மிகுந்த சிரமமாக இருந்தது. பத்து வருடங்களுக்கும் மேல் வாழ்ந்த கோவையை விட்டு தென்கொரியா சென்ற போதும் மிகுந்த துயரமாகத்தான் உணர்ந்தேன். பின்னர் மாற்றம் என்பது இயல்பான ஒரு நிகழ்வாய் எனக்குப் பழகிப் போனது. வாடகைக்கு இருக்கும் வீடுகளின் மேல் பற்று எல்லாம் இருக்காது. அந்த வீட்டோடு உணர்வுப் பூர்வமாக ஒன்றவே மாட்டேன். அது ஒரு புகலிடம் போன்று பற்றற்று வெகு தூரம் செல்லும் பறவை இளைப்பாறும் ஒரு மரத்தின் கிளை போலத்தான் எனக்கும் வீடுகளுக்குமான தொடர்பு கடந்த ஐந்து ஆறு வருடங்களில் இருந்து வந்துள்ளது. எதார்த்தத்தின் நிதர்சனம் எனக்குத் தெரியும் என்பதால் வீடுகளைச் சுமந்து செல்வதில்லை, அவற்றின் சுகமான நினைவுகள் மட்டும் என் நினைவுப் பெட்டிக்குள் சேமிக்கப் பட்டு விடும். பிரிட்டன் வந்தபோது என் மனைவியும் மகளும் என்னோடு வரவில்லை. ஒரு வருட தாமத்திற்குப் பின்னர் தான் என்னுடன் வந்திணைந்தனர். அந்த ஒரு வருடத்தில் என் முகவரி ஆறு இடங்களுக்கு மாறி இருந்தது. தனியாக, நண்பர்களுடன், ஒருவரின் வீட்டில் ஒர் அறையில் என்று என் கூடுகள் மாறிக் கொண்டே இருந்திருக்கிறது. எனக்கு மட்டும் சலிப்பாக இருந்ததே இல்லை இன்றுவரையிலும். 

திருமணம் ஆன நாளிலிருந்து என் மனைவி என்னோடு தேசாந்திரியாய் ஒவ்வொரு தேசமாகச் சுற்றும் வரத்தினைப் பெற்றார். அவருக்கு எப்போதும் இடப்பெயர்ச்சி என்பது மிகவும் எளிதான ஒரு செயலாகவே இருந்து வந்துள்ளது நேற்று வரை. இன்றிலிருந்து லஃபரா விட்டு எடின்பரா வர வேண்டும். இம்முறை இடமாற்றத்தை அவரால் எளிதாக எடுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. லஃபரா அவருக்கு கோவைக்கு அடுத்த தாய்வீடு போல ஆகிவிட்டது தான் காரணம். யாருடனும் அவ்வளவு எளிதில் பழகக் கூடிய சுபாவமுள்ளவர் இல்லை என் மனைவி. நண்பர்களை தெரிவு செய்ய சில காலம் பிடிக்கும் அவருக்கு. என் மகளின் சுபாவம் அப்படியே நேரெதிர். அவளுக்கு நண்பர்கள் ஏராளம். எனவே என் மனைவிக்கு, மகளின் நண்பர்களுடன் பழகியே ஆகவேண்டிய கட்டாயம் வேறு. எனவே குடும்ப நண்பர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகமானது. அடிக்கடி நிகழும் சந்திப்புகளும் அவரை சமூக அளவிலும் மாற்றி இருப்பதை என்னால் கடந்த ஒரு வாரத்தில் காண முடிந்தது. இடைவிடாத அழைப்புகள், நண்பர்களின் வருகை, நாங்கள் நண்பர்களின் வீடுகளுக்குச் செல்வது என்று நிற்க நேரமின்றி ஓடிக் கொண்டே இருந்தார். லஃபரோ அவரை சமூக அளவிலும், தன்னளவிலும் மிகவும் மாற்றிவிட்டிருக்கிறது என்பதனை என்னால் உணர முடிந்தது. 

எப்போதும் இடமாற்றத்தில் என் பங்கு தான் அதிகம் இருக்கும். எல்லாம் ஒருங்கிணைத்து வேறு இடம் செல்வது என்பதுவும் கூட ஒரு கலை தான். சரியாக திட்டமிட வில்லை எனில் கடைசி நிமிட மன நெருக்கடிக்களுக்கு ஆளாக வேண்டியிருக்கும். இந்த முறை என் பங்கு என்பது மிகவும் சொற்பம் தான். எடின்பராவில் வீடு பார்த்தது மட்டும் தான் என் வேலையாக இருந்தது. அதுவும் என் மனைவி பெரும்பாலும் இணையத்தில் தேடிய வீடுகளின் முகவரி தேடி நானும் என் நண்பரும் சென்று வீட்டினைப் பார்த்து புகைப் படம் எடுத்து அனுப்புவது தான் என் வேலை. என்மனைவிக்கு லஃபரோவில் இருப்பது போன்ற வீடு பார்த்து விட வேண்டும் என்பது தான் முதல் குறிக்கோளாக இருந்தது. லஃபரோவில் நாங்கள் இருப்பது ஒரு தனி வீடு முன்னே தோட்டம், வீட்டின் பின்னர் ஒரு அழகான தோட்டம் ஒன்றும் இருக்கும். வீட்டின் பின்புறம் தக்காளி, கேரட், பீன்ஸ் என்று ஒரு சிறிய காய்கறித் தோட்டம் மற்றும் ரோஜாவில் பெரும்பான்மையான சிகப்பு, மஞ்சள், வெள்ளை நிறங்கள் என்று எல்லாச் செடிகளும் வளர்த்துப் பராமரித்து வேறு வந்தார். எனவே கிட்டத்தட்ட இது போன்ற ஒரு வீடு பார்ப்பதே அவரின் குறிக்கோளாக இருந்தது. ஆனால் அதற்கு வாய்ப்பில்லை என்பதனை சில வீடுகளின் படங்களைப் பார்த்தே ஒரு முடிவுக்கு வந்திருப்பார் என்று நினைக்கிறேன். பின்னர் கொஞ்சம் விதிமுறைகளைத் தளர்த்திக் கொண்டு வீட்டினைப் பார்ப்பார். நாங்கள் இப்போது போகும் வீடு நான் கூட சென்று பார்க்கவில்லை. என் நண்பர் எடுத்த புகைப் படங்களிலும் அவர் மிகவும் கெஞ்சி என் மனைவியிடம் ' இங்க பாருங்க சகோதரி இதுக்கு மேல இங்க வீடு இல்ல. எல்லா வீட்டையும் பார்த்தாச்சு. எல்லா வீட்டு ஏஜென்டுகளும் எனக்கு நண்பராகிட்டாங்க, பாவம் இந்தப் பய ரொம்ப கஷ்டப்படுறான்னு நினைப்பாங்களோ என்னவோ, ஏதாவது புது வீடு வந்தா முதல்ல எனக்குச் சொல்லிட்டுத்தான் அப்புறமா வெளம்பரமே செய்யுறாங்க' என்கிற ரீதியில் அவர் சொல்லி என் மனைவியை எடின் பரா வரச் சொல்லி பார்த்து அவருக்குப் பிடித்துப் போன ஒரு வீடு. வீடு எடுத்து ஒரு மாசம் முடிந்து விட்டது. நான் ஒரு ஆராய்ச்சி எலி போல தங்கியிருந்து எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு என்றவுடன் இப்போது இந்த இடமாற்றம் நிகழ்கிறது. வீடு மாற்றல் கூட முழுவதும் என் மனைவியே செய்ததுவும் இந்த முறைதான். அவரின் தனித்தன்மை எந்த இடையூறும் இன்றி வெளிப்பட்டதை என்னால் கண்கூடக் காண முடிந்தது. பழைய வீட்டின் அனைத்துக் கணக்குகளையும் முடித்து எல்லாப் பொருட்களையும் இடமாற்றம் செய்ய ஆட்களை ஏற்பாடு செய்வது வரை அவரே எல்லாம் செய்தார். என் உதவி அவர் கேட்ட பணத்தினைக் கொடுத்தது மட்டும் தான். இன்றுமுதல் புதிய வீடு, புதிய மனிதர்கள், குறிப்பாக என் மகளுக்கு புதிய பள்ளி என்று எல்லாம் புதிதாக இருக்கும். என் மகள் தான் என்னிடம் 'ஏம்ப்பா எல்லாத்தையும் அம்மா அனுப்புறாங்க' என்று தொடர்ந்து வேறுவேறு வார்த்தைகளில் என்னிடம் வேறு பதில் எதிர்பாத்தோ என்னவோ கேட்டுக் கொண்டேயிருந்தாள். பிடுங்கி நடப்படும் நாற்று தான் வளமாக உறுதியாக வளரும் என்றாலும் என்மகளின் ஊர் என்று எதனைச் சொல்வாள், இதுவரை சில மாதங்கள் மட்டுமே இருந்த என் கிராமத்தையா, இல்லை அவள் வளரவளர நாங்கள் மாறிக் கொண்டே இருக்கும் ஊர்களையா. சிறுவயது நினைவுகளும் அனுபவங்களும் இன்னும் சில வருடங்கள் கழித்து அவளின் பால்ய நினைவுகள் எந்த ஊரை அவளுக்கு நினைவூட்டும் என்கிற கவலைகள் என் மனதினை செல்லரிப்பதைப் போன்று அரித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. இவளுக்காகவேனும் ஓரிடத்தில் இருக்கவேண்டும் என்கிற எண்ணம் எனக்குள் வலுப்பெற்றுக் கொண்டே இருக்கிறது......


2 June 2012

தமிழ் உணர்வாளர்களுக்கு நம்பிக்கை ஒளி

சார்லஸ் டெய்லருக்கு 50 ஆண்டுகள்..



போர்க்குற்றம் என்றதும் தமிழர்களின் நினைவுக்கு  முதலில் வருவது மகிந்த ராஜபக்சேதான். அவர் எப்போது தண்டிக்கப்படுவார் என்றுதான் தமிழர்கள் ஆவலுடன் காத்துக் கிடக்கிறார்கள். தமிழர்களுக்கு நம்பிக்கை ஊட்டும் வகை​யில் ஒரு தீர்ப்பு வந்துள்ளது. ஆம், உலகப் படுகொலைகள் வரலாற்றில் முதல்முறை​யாக, ஒரு நாட்டின் முன்னாள் அதிபர் போர்க்குற்றவாளியாக அறிவிக்கப்பட்டு, தண்டனையும் பெற்றுள்ளார். அவரது பெயர் சார்லஸ் டெய்லர்! 
வைரக்கல்லின் தேசம் என்றுதான் ஆப்​பிரிக்க நாடான சியாரா லியோனைச் சொல்​வார்கள். ஆனால், இந்த நாடு 1991 முதல் 2002-ம் ஆண்டு வரை உள்நாட்டுப் போர் நடைபெற்ற காலகட்டங்களில், ரத்தம் தெறிக்கும் கதறல் பூமியாக இருந்தது. இந்த உள்நாட்டுப் போரில் ஒரு பாவமும் அறியாத பொதுமக்களைக் கொடூரமாகக் கொலை செய்த ஆயுதக்குழுவுக்கு ஆதர​வாக இருந்தவர் சார்லஸ் டெய்லர் எனப்படும் சார்லஸ் மெக்ஆர்தூர் கங்காய் டெய்லர். இவர், அண்டை நாடான லைபீரியாவைச் 

சேர்ந்​தவர். இவரது ஆதரவு பெற்ற ஆயுதக் குழு கொலை, கற்பழிப்பு எனப் பல கொடூரங்​களுக்கு மக்களை உள்ளாக்கியது. 50 ஆயிரம் உயிர்க் கொலைகள், பல்லாயிரக்​கணக்கான பெண்கள் வன்புணர்ச்சி, கர்ப்பிணிப் பெண்களின் வயிற்றைக் கிழித்து கருவைப் பிடுங்கி எறிந்த கொடூரம் போன்றவை லியோனில் அரங்கேறின. சின்னஞ்சிறு குழந்தைகளின் கைகளை மணிக்கட்டு வரையில் கதறக் கதற வெட்டிப் போட்டது, வெறி பிடித்த புரட்சிக் குழு. ''நாளைக்கே உங்களுக்கு ஓட்டு உரிமை வந்தாலும் எங்கள் எதிரிக்கு நீங்கள் ஓட்டுப் போடக் கூடாது. அதற்குத்தான் இந்தத் தண்டனை!'' என்று அந்தக் குழந்தைகளை நோக்கி கொக்கரிப்பு வேறு (இப்படி கைகள் வெட்டப்பட்டஒரு பெண்ணின்  நிஜக்கதை 'என் பெயர் மரியாட்டூ' என்ற தலைப்பில் விகடன் பிரசுரமாக வெளியாகி உள்ளது!)இந்த ஆயுதக்குழுவின் ஆதரவோடு, லைபீரிய எல்லைப் பகுதியில் போர் நடத்தி, ராணுவக் கட்டமைப்போடும் பலத்தோடும் லைபீரிய அதிபரானார் சார்லஸ். இதன் பின் சார்லஸ் டெய்லருக்கு எதிராக வேறு ஓர் ஆயுதக் குழு உருவெடுத்தது. அதனால், 2003-ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 11-ல் டெய்லரின் அதிபர் பதவி பறிபோனது. இதன்பின், நைஜீரியாவில் நாடு கடந்து வாழ்ந்து வந்தார் சார்லஸ் டெய்லர். அங்கிருந்து தப்பிச் செல்ல முயன்றபோது, நைஜீரிய எல்லையில் கோடிக்கணக்கான பணத்துடன் 2006-ம் ஆண்டு கைது செய்யப்பட்டார். இவர் மீது போர்க் குற்றம் சுமத்தப்பட்டது. ஐ.நா. மன்ற உதவியுடன் சியாரா லியோனில் உள்ள சிறப்பு விசாரணை நீதிமன்றத்துக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்.

அங்கே, டெய்லரைக் கொல்வதற்கு பல முயற்சிகள் நடக்கவே, அவர் மீதான வழக்கு விசாரணை நெதர்லாந்தில் உள்ள தி ஹேக் நகருக்கு மாற்றப்பட்டது. அதுதான், சர்வதேச நீதிமன்​றங்களின் தலைமை இடம் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
2007-ம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் டெய்லர் மீதான விசாரணை தொடங்கப்பட்டு நான்கு ஆண்டுகளுக்கு மேலாக நடைபெற்றது. இந்த விசாரணையின்போது, தன் மீது சுமத்தப்பட்ட படுகொலைகள், அடிமைப்படுத்துதல், பாலியல் போன்ற எவ்விதப் புகார்களையும் அவர் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், 'சார்லஸ் டெய்லர் போர்க் குற்றவாளிதான்’ என்பதற்கான குற்றங்கள் நிரூபிக்கப்பட்டன. அதை அடுத்து, 2012-ம் ஆண்டு ஏப்ரல் 26 அன்று 'சார்லஸ் டெய்லர் ஓர் போர்க் குற்றவாளியே’ என்று நீதிமன்றத்தால் அறிவிக்கப்பட்டது.
இந்த வழக்கின் இறுதித்தீர்ப்பு கடந்த 30-ம் தேதி வழங்கப்பட்டது. இந்த வழக்கில் சார்லஸ் டெய்லருக்கு 50 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை விதித்து தீர்ப்பு அளிக்கப்பட்டது. அப்போது கருத்து தெரிவித்த நீதிபதி ரிச்சர்ட் லூஸிக், 'சார்லஸ் டெய்லரின் போர்க் குற்றங்கள் மனித இன வரலாற்றில் மிக மிகக் கொடூரமானது. சியார லியோனில் நடைபெற்ற உள்நாட்டுப் போரின்போது பல கொடூரங்களைச் செய்த ஆயுதக் குழுவினருக்கு அனைத்து வகை​யிலும் உதவிகளைச் செய்துள்ளார். ஒரு நாட்டை ஆளக்கூடியவர், குற்றங்களைத் தடுக்கக்கூடியவராக இருக்க வேண்டும். பிறருக்கு எடுத்துக்காட்டாக இருக்க வேண்டும். மாறாக, குற்றங்களைச் செய்யக்கூடியவராக இருக்கக்கூடாது’ என்று குறிப்பிட்டு இருக்கிறார்.

நீதி தாமதிக்கலாம்... ஆனால், தோற்காது என்பதை அழுத்தமாக நிரூபித்துள்ளது, சார்லஸ் டெய்லருக்குக் கிடைத்திருக்கும் இந்தத் தண்டனை. இவருக்கே 50 ஆண்டுகள் தண்டனை என்றால், சியாரா லியோன் அரக்கத்தனத்தை தூக்கிச் சாப்பிட்ட ஈழத்துக் கொடுமைகளுக்கு... எரியும் குண்டுகளை வீசி கொத்துக் கொத்தாக தமிழர்களைக் கொன்று குவித்த பாவத்துக்கு என்ன தண்டனை ராஜபக்சேவுக்கு?!

மகா.தமிழ்ப் பிரபாகரன்

நன்றி: விகடன்

1 June 2012

கோவை நினைவுகள் -10

ஒரு சிலருக்கு பல சமயங்களில் தொடர்ந்த வாசிப்புகள் கொஞ்சம் சலிப்புத் தட்டி நமக்குள் இருக்கும் படைப்பு அரக்கனை தட்டி எழுப்பி விடும். வேறு சிலருக்கு தங்களின் தொடர்புகள் அல்லது தனது கவிதையோ கதையோ பிரபல இதழ்களில் வெளியாகமல் திருப்பி அனுப்பப் படும் போதும் அந்த அரக்கன் விழித்துக் கொள்வான். ஆனால் எனக்கு கவிதை (அ) கதை அல்ல ஒரு வாசகர் கடிதம் கூட அனுப்பிய அனுபவம் இல்லை. ஆனாலும் வாசிப்பு அடுத்த தளத்துக்குச் செல்ல தடுமாறிக் கொண்டிருந்த போது தான் அந்த விபரீத எண்ணம் எனக்குள் வந்தது. உடனே முத்துக்குமார் அண்ணாவிடம் சொன்னேன் ' நாம் ஏன் ஒரு பத்திரிக்கை ஆரம்பிக்கக் கூடாது' என்று. அவரும் எனக்கு இல்லை என்று சொல்லிப் பழகாததால் உடனே சரி என்றார். பின்னர் பத்திரிக்கை ஆரம்பிப்பதில் உள்ள சிக்கல்கள் மற்றும் சிரமங்கள் எல்லாம் பற்றி ஆலோசனை செய்த பின்னர் ஒரு வழியாக ஆரம்பிப்பது என்று முடிவு செய்து அதற்கான பூர்வாங்க வேலைகளில் இறங்க ஆரம்பித்தோம். என்னை ஒரு வாசன் போல, தினத்தந்தி நிறுவனர் ஆதித்தனார் போல, குமுதம் ஆசிரியர் போல‌ கற்பனை எல்லாம் செய்து பார்த்தேன். என்னையும் முத்துக்குமார் அண்ணாவையும் குமுதம் ஆசிரியர் மற்றும் எடிட்டர் போல எல்லாம் என் கற்பனை எங்கெங்கோ சென்றது.ஆனால் எதார்த்தம் என்பது கற்பனைக்கு எட்டாத உயரம் என்பதனை வேலைகளை ஆரம்பித்த சில தினங்களில் புரிந்து கொள்ளத் தொடங்கினோம். எங்களின் வேலை நேரம் போக மீதமிருந்த நேரம் முழுவதும் எங்களின் இதழ் பற்றிய சிந்தனையே எங்களை ஆட்கொண்டது. தலைப்பில் ஆரம்பித்தது எங்களின் தேடல். ஏதேதோ தலைப்புகள் என்று தேடி இறுதியில் தமிழோசை என்று முடிவு செய்தோம். இந்தத் தலைப்பினைப் பற்றி எங்களுக்குத் தெரிந்த பெரிய மனிதர்களிடம் கருத்துக் கேட்டோம். ஒவ்வொருவரும் தங்களின் எண்ணத்தினைக் கூறினார்கள். அவர்களின் கருத்துக்கள் எங்களுக்கு அவர்களைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள மிகவும் உதவியது என்று தான் சொல்லவேண்டும். ஆனாலும் பெரும்பாலனவர்கள் தங்களுக்குப் பிடித்திருப்பதாகவே கூறினார்கள். எங்களுக்கு கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருந்தது அவர்களின் கருத்துக்கள். இந்நிலையில் பாட்டாளி மக்கள் கட்சியின் நாளிதழுக்கு தமிழ் ஓசை என்று பெயர் சூட்டியதாக வெளியான செய்தி எங்களை கவலையின் உச்சத்திற்கு இட்டுச்சென்றது. இருந்தாலும் எங்களுடைய முடிவினில் மிகவும் தெளிவாக இருந்தோம். அடுத்த கவலை எங்களின் இதழ் எவ்வாறானது, வார இதழா, வாரம் இருமுறை, 15 நாளுக்கு ஒருமுறை, மாதஇதழ், எந்தக் கால இடைவெளியில் வெளியாக வேண்டும். ஒரே குழப்பமாக இருந்தது. சரி, எவ்வளவு பணம் செலவாகுமோ அதனைப் பொறுத்து முடிவு செய்யலாம் என்று அதற்கான விசாரனைகளில் இறங்கினோம். முதலில் வார இதழில் ஆரம்பித்த எங்களின் கனவு 1000 பிரதிகள் அச்சடிக்க ஆகும் செலவினைக் கேட்க கேட்க மெல்லச் சுருங்கி வாரஇதழ் காலாண்டு இதழில் வந்து நின்றது. பிறகு எங்கள் இதழ் அச்சாகும் அச்சகம் மற்றும் அதனை தட்டச்சு செய்ய என்று ஆட்கள் தேடியலைந்து ஒரு வழியாய் எங்களின் நண்பர்களே இவற்றினை செய்து தர எங்கள் இதழின் கருத்தின் வடிவமைப்பில் தொடங்கிய கலந்துரையாடல் பெரிய கலகத்தில் வந்து நின்றது.என்னென்ன தகவல்கள் இடம்பெற வேண்டும் எவ்வளவு இடம்பெற வேண்டும் என்பதில் தொடங்கி, இதழின் வடிவமைப்பு மற்றும் எழுத்துரு எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதில் எங்களுக்குள் பெரும் பூகம்பமே மூண்டது. பின்னர் ஒருவழியாக ஒவ்வொன்றாய் களைந்து இதழ் ஒரு வடிவிற்கு வந்து நின்றது. நான் யாரைப் பார்த்தாலும் என் இதழ் பற்றியும் அதற்கான சந்தா விபரங்கள் பற்றியும் மட்டுமே பேசும் ஒரு அறுவை கிராக்கி ஆகிப் போகியிருந்தேன். என்னைப் பார்த்தாலே என் உறவினர்களும் நண்பர்களும் தலைதெறிக்க ஓட ஆரம்பித்தனர். சிலர் என்னிடம் மாட்டிக்கொண்டு விழிபிதுங்கி 'தம்பி கொஞ்சம் நெஞ்சு வலிக்கிற மாதிரி இருக்கு, நாளைக்கு வாறியா' என்கிற மாதிரிப் பதில்களோடு என்னை எதிர் கொள்ள ஆரம்பித்தனர். ஒருவழியாக ஒரு மிகப் பெரியப் போராட்டத்திற்குப் பின்னர் யாராவது ஒருவரின் நேர்காணல் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று அண்ணா ஒருவரிடம் என்னை அழைத்துச் சென்றார். அவர் தான் கோவை ஞானி அய்யா அவர்கள். மற்றவர்களின் அணுகு முறையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட அணுகுமுறையோடு சுற்றிலும் புத்தகங்கள் நம்பமாட்டீர்கள் கழிவறை முழுதும் புத்தகங்களின் பொதிக்குள் அவர் இருந்தார். அவரைப் பார்க்கும் வரை அவருக்கு பார்வை இல்லை என்கிற விபரம் தெரியாது. இந்த மனிதருக்கு பார்வை இல்லை என்றால் யாரும் நம்ப முடியாது. நானும் அவரைப் பார்த்த போது அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனேன். மெய்மறந்து அவரை மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நாங்கள் சென்ற விபரம் சொல்லவும் 'ஓ பத்திரிக்கை ஆரம்பிக்கப் போறீங்களா, நல்லா ஆரம்பிங்க..' நாங்கள் கேட்ட முதல் நல்ல வார்த்தை அது தான். பின்னர் வாழைப் பழத்தில் ஊசி ஏற்றுவது போல பத்திரிக்கையின் நல்லது கெட்டது எல்லாம் சொல்லி நேர்காணலுக்கும் சம்மதம் சொன்னார். எல்லாம் முடிந்து எங்களின் இதழ் முதலில் அச்சேறியது. முதலில் அச்சில் இருந்து வந்த இதழின் மணமும் பட்டுப் போன்ற பளபளப்பும் மென்மையான அதன் ஸ்பரிசமும் இன்னமும் என் நினைவு அறைகளில் பசுமையாய் இருக்கிறது. ஞானி அய்யா தான் யாரெல்லாம் இதழ் விற்பவர்கள், அவர்களின் முகவரி, அனைத்தும் தந்து, அனைவரிடமும் அறிமுகம் செய்து என்று கிட்டத்தட்ட எங்களின் விளம்பர தூதர் போலவே இருந்து நெறிப்படுத்தினார். என் கவிதைகள் வேறு வெளியாகி இருந்தன. ஞானி அய்யா என் கவிதை பற்றி என்ன விமர்சனம் செய்வார். என்கிற எதிர் பார்ப்புடன் ஒவ்வொரு நாளும் காத்திருப்பேன். ஆனால் அவர் ஒரு வார்த்தை கூட அதனைப் பற்றி சொன்னதே இல்லை. நான் பொறுமை இழந்து ஒரு நாள் கேட்டே விட்டேன், ' என் கவிதை எல்லாம் எப்படி இருக்கு' என்று. அவர் சொன்ன பதில் ' ஒரு ஆயிரம் இது மாதிரி எழுதுனா, கண்டிப்பா கவிதை வந்துரும்' . அதற்குப் பின் கவிதை என்கிற ஒன்றை நான் நினைத்துக் கூடப் பார்த்தது இல்லை. எங்களின் இதழுக்கு பரவலான வரவேற்பு இருந்தது. எங்களுக்கு இதழ் வெளியிட தெரிந்த அளவுக்கு பணம் செய்யத்தெரியவில்லை. எங்கள் இதழ் மூன்றாவது இதழோடு தன் மூச்சை நிறுத்திக் கொண்டது.